" Aslı, korkma diyorum. Bize birşey yapamaz diyorum. Benimle gel. Herşey yoluna girecek. Çok mutlu olacağız." diyen adama hayretle baktı Aslı.
Başını sağa sola salladı. Bu adama, bunu kendisi yapmıştı değil mi ? Başka birine yoktan yerine umut vermişti. Öncü'den başka bir adamla olamayacağına rağmen, ne düşünüyordu ki ? Nasıl bir sürtüğe dönüşmüştü de, kabul etmişti ?
Kuruyan dudaklarını ıslattı. Cevap bekleyen adamdan gözlerini çekip, dükkanın içinde gezdirdi. Bir süre sessizce, kelimeleri kafasında toparladı. En sonunda boğazını temizleyip söze girdi. " Özür dilerim Tunahan. Biz seninle zaten olmazdık. Ben bir yanlış yaptım. Çok özür dilerim " dedi.
Pişmanlıkla dolup taşmıştı. Kendini rezil hissediyordu. Tunahan'a verdiği umut, yaşattığı korku için kendini rezil hissediyordu. Keşke
