❤️‍🔥BENİ DANSLA SEV ❤️‍🔥(+21)

Yazarın anlatımıyla..... “Bukre’yi evlendireceğim,” diyen kocasına şaşkınlıkla bakan Berçem Hanım, “Vışşş bey, kafayı mı yedin sen?” diye çıkıştı. “Ne demek kafayı mı yedin Berçem?” diye ona sinirle bakan Rüstem Ağa, “Evlendireceğim dediysem evlendireceğim,” diyerek itiraz kabul etmediğini belirtiyordu. Yanına usulca sokulan Berçem Hanım, “Ağam... Rüstem’im, ne dediğinin farkında mısın? Kızımız zaten evlidir. Evli kadının kocasının üstüne eş aldığı nerede görülmüştür? Yedi düvele bizi rezil mi edeceksin?” diyerek çaresizce onu ikna etmeye çalışıyordu. Elindeki tespihi kenara bırakıp karısının yanağına dokunan Rüstem Ağa, “Berçem’im, nerede hani kocası? Bir sene önce kaçtı gitti. Üstelik kardeşimin oğlu diye verdik, olana bak,” “Rüstem’im, izin vermiyorsun ki kızını görsünler. Artık devir eskisi gibi değil. İnsanlar görmeden kimseyi karısı olarak almıyor. Sen, abileri dışında kimseye Bukre’yi göstermiyorsun. Görmeden nasıl sevsinler kızını? Herkes hakkımızda konuşuyor. ‘Rüstem Ağa’nın kızı o kadar çirkin ki evden dışarı çıkarmıyor, kocası onun çirkinliğini görünce kaçtı gitti,’ diyorlar.” Derin bir nefes alan Rüstem Ağa, “O benim tek kızım Berçem. Gören herkes ister zaten. Varsın çirkin bilsinler onu. Kalp gözüyle sevecek biri lazım. Yoksa bilmiyor muyum onu koluma takıp meydanda gezdirmeyi? O zaman bu kapı susar mı?” “Off Rüstem, doğurduğuma pişman ettin kızımı. Şimdi tutturmuşsun evlendireceğim, el âlem…” Elini sehpaya sertçe vuran Rüstem Ağa, “El âlemden bize ne Berçem! Gelsin yüzüme desinler. Ben Rüstem Cudihan, yıllarca bu topraklarda hüküm sürdüm. İster evlendiririm ister evlendirmem,” dedi. Gözlerini deviren Berçem Hanım, “Kızına kuma mı alacaksın yani?” diye mırıldandığında. “Bana dişlerinin arasından konuşma Berçem! Evet, kuma alacağım. Cudihanların kızı Bukre Cudihan kuma verilmez, ancak kuma alır,” “Tövbe estağfurullah,” diye kafasını yana çeviren Berçem Hanım, “Sen bilirsin,” dedikten sonra usulca oturup çayını yudumlamaya koyuldu. Bukre ise odasında bir ileri bir geri volta atıyor, sinirden ne yapacağını bilmiyordu. “Bukre yeter, kurban olduğum, başım döndü,” diye ona bakan Berat abisine dönen Bukre, “Bıktım abi ya. Babamın az önce dediklerini duydun mu? Beni evlendirecekmiş. Ben evliyim abi, üstelik,” “Evet, duydum,” diye sırıtan Berat’a elindeki eşarbı fırlatan Bukre, “O da gidecek. Ne gülüyorsun? Asım da daha yüzüme bile bakmadan bırakıp gitmedi mi? Bu da gidecek. Erkek miyim ben ya? Kuma alıyor bana resmen. Nasıl bir erkek bunu kabul eder, anlamıyorum,” Odada volta atan kardeşini bileğinden kavrayıp yatağa çekip yanına oturtan Berat, “Yeter Bukre, başım döndü. Sen neden bunları babama demiyorsun güzelim? Kendini yiyorsun burada,” “Babama kıyamıyorum abi ya. Benim için en iyisini istiyor biliyorum ama bu doğru değil,” deyip komodinin üzerindeki peçeyi eline aldı. “Bak abi, bununla yaşıyorum resmen. Elimi yüzümü yıkıyorum, ilk bunu takıyorum. Bu yokken yüzüm resmen çıplak.” Dudaklarını birbirine bastıran Berat, “Biliyoruz güzelim ama babam diyor ki...” Sağ elini havaya kaldırıp avucunun içini abisinin yüzüne tutup onu susturan Bukre, “Biliyorum abi. Önce beni kabul edecek, sonra görecek. Kalp gözü falan filan…” Berat onu onaylayarak başını aşağı yukarı salladığında, “Abi, görmeden kim kimi sever? Ne çıkacağı belli mi peçenin ardından?” Omuzlarını silkeleyen Berat, “Ben bilmem. Ben şahsen görmeden almam yani. Ne öyle peçenin ardında, ya bıyıklı biri varsa?” “Sağ ol abi ya, çok iyi geldi seninle konuşmak,” diye göz deviren Bukre’yi göğsüne çeken Berat ona sarıldı. “Üzülme, gün doğmadan neler doğar. Bakalım babamın dediği şu Doğu Demirtaş nasıl bir şey,” Abisinin göğsüne sokulup bir damla gözyaşı döken Bukre biliyordu; kim olursa olsun onun yüzüne bile bakmadan o da gidecekti. Çünkü herkes onu çirkin, hudubet biri olarak biliyordu. Diğer tarafta, babasından aldığı telefonla acil İzmir’den Van’a gelen Doğu, sinirle avluda ne kırılmadık sandalye bırakmıştı ne de sofrada kırılmadık eşya. Babasıyla annesi kafayı yemişti kesinlikle. Bu nasıl bir saçmalıktı? Bir kadınla, üstelik evli bir kadınla imam nikâhlı, sırf babası söz verdi diye evlenmek de neyin nesiydi? “Ben ne dersem o,” diye ona söz hakkı tanımayan babasına, “Yok öyle yağma Halit Ağa! Ben ki kimsenin karşısında konuşamadığı Doğu Demirtaş, bu topraklardan bu saçma töreler yüzünden kaçıp gittim. Benim bir hayatım, bir düzenim var. Sırf hastasın diye kalktım geldim. Yalan olduğunu bilsen kalkıp o kadar yolu gelmezdim,” “Başka türlü gelmezdin,” diyen Halit Ağa’ya sinirle dönen Doğu, “Baba, sen iyi değilsin yemin ederim,” dedi sinirle gülerek. “Üstelik beni evli bir kadına resmen kuma veriyorsun.” “Hem de ne olduğu belli değil, çok çirkin diyorlar oğlum,” diyen abisine sinirle dönen Doğu, “Sen kuma al işte,” dedi dişlerini sıkarak. “Uzatma, herkese sataşmayı bırak! Ben ne dediysem o. Ya dediğimi yapar o kızla evlenirsin, ya da seni evlatlıktan reddederim.” Doğu sinirle yıllar önce kapısını çarpıp gittiği odasına çıkarken, Halit Ağa’ya dönen Sema Hanım, “Emin misin Halit? Daha da kötü olmasın,” ve “Olmaz Semam. Sen de gördün kızı. Doğu dünyayı gezse öylesini bulamaz. Bizim oğlanı anca o adam eder. Rüstem’in herkesten sakladığı kadar var. Doğu onu görünce zaten buralardan gitmez.” “Ya kocası dönüp gelirse? O zaman ne olacak Halit?” “Rüstem Ağa söz verdi. Geldiği gibi boşatacak. O zaman resmî nikâhları kıyılır. O hakkını kaybetmiş. Dua et de bizim oğlan bir delilik etmesin.” İki büyük aşiret; Van’ın Demirtaş aşireti ve Şırnak’ın Cudihan aşireti anlaşır. Babalar, anneler iyiyi düşünse de işler yine Bukre’nin tahmin ettiği gibi olur. Yine aynı şekilde odasına alınan Bukre, amcasının oğlu gibi odasına gelip ona Doğu'nunda hakaretler edip gideceğini düşünürken saatler geçmesine rağmen odasına kimse gelmez. Kapının tıklanmasıyla içeri giren bir çalışan, “Hanımım, bunu Doğu Bey size bırakmış,” diyerek küçük bir kâğıt parçası tutuşturur. Şaşkınlıkla kâğıdı eline alıp açıp okuyan Bukre, gözlerinden akan bir damla yaşı silip başındaki al duvağı yere fırlattığı gibi odadan dışarı fırlar. Avluda hâlâ devam etmekte olan düğün alayının içine ilerlerken kadınlar dudaklarını ısırır, kızlar hasretle ona bakar; düğünde bulunan tüm erkekler ağzı açık bir şekilde Bukre’ye bakar. Rüstem Ağa sinirle sandalyesinden kalkıp, “Bukreee!” diye ona öfkeyle bağırınca, ona yaklaşan Berat abisinin eline kâğıdı bırakan Bukre, “Sakın bana bağırma! Ben Cudihan aşiretinin liderinin kızı Bukre Cudihan’ım. Kendi kaderimi başkasının ellerine bırakmayacağım, kendim çizeceğim,” Berat’a dönen Bukre, “Abi hazırlan, yarın sabah yola çıkıyoruz,” deyip ona atılan hayran bakışlara aldırmadan odasına çıktı. Amcasının oğlunu hiçbir zaman beğenmemiş, onu istememişti ama Doğu’yu daha avluda gördüğü ilk an beğenmişti. “Ne olur beni görene kadar bekle Doğu,” diye düğün boyunca dua etmişti. Berat’ın elindeki kâğıdı eline alan Rüstem Ağa, yazanları okurken kızını korumak isterken aslında ona en büyük kötülüğü yaptığını, okuduğu satırlarla anladı. “Bukre anlamı güzellik, değil mi? Ama duydum ki çok çirkinmişsin, biliyor musun Bukre? Ben güzel kadın severim, o yüzden seni sevmeyeceğim. Buna eminim. Çirkin kadın görmeye dayanamıyorum, o yüzden gidiyorum. Ama üzülme Bukre, zaten baban sana bir tane daha alır; para çok onda. Görüşürüz demeyeceğim, görüşmeyeceğiz zaten. ‘Üzülme’ diyeceğim ama üzülmezsin diye tahmin ediyorum çünkü bu senin için ilk değil, değil mi? Kendine iyi bak güzellik, kuman kaçar.” Elindeki kâğıdı Halit Ağa’ya uzatan Rüstem Ağa, “Aramızda bağ kalmadı Halit. Bu saatten sonra olacaklardan ben sorumlu değilim,” deyip düğün alayına dönerek, “Dağılın, düğün sona erdi!” diye bağırdı. Kimseye bakışlarını değdirmeden merdivenleri tırmanıp kızının odasına çıkıp, odanın kapısını usulca aralayan Rüstem Ağa, “Bukrem,” diye fısıldadı. Yatakta öylece oturmuş, önüne eğdiği başıyla sessiz sessiz ağlayan Bukre, başını usulca kaldırıp, “Sen yanıldın baba. Beni korumak isterken bana en çok zararı sen verdin,” diye hıçkırdı. Kızının yanına usulca oturan Rüstem Ağa, “Onun canına okuyacağım kızım, merak etme. Getirip önüne atacağım leşini,” dedi. Başını sağa sola sallayan Bukre, “Hayır baba, sen yapmayacaksın. Ben yapacağım. Gidip ona ne kaybettiğini göstereceğim. Sen dedin ya, görmeden sevsin diye… Görsün baba. Görkün ki beni sevsin. O mektubu bana bıraktığına onu pişman edeceğim,” Kaşlarını havaya kaldırıp ona şaşkınlıkla bakan babasına gülümseyen Bukre, “Baba, sana açık olacağım. Doğu’yu beğendim ben, onu istiyorum,” Başını olumlu anlamda sallayan Rüstem Ağa, “Tamam kızım. Git kumanı al, getir konağa,” dediğinde baba kız aynı anda kahkaha atarak birbirlerine sarıldılar. Ertesi gün Berat abisini yanına alan Bukre, Doğu Demirtaş’a Bukre Cudihan kimmiş göstermek için babasının ve annesinin desteğiyle yollara koyulur…