Mahur/Kemal
Gece, evin içindeki huzurlu sessizliğiyle ilerliyordu. Mahur, her zamanki gibi Kemal’in sıcak kollarında, mutlu bir uykuya dalmıştı. Ancak karnındaki hafif bir sancıyla irkilip uyandı. İlk başta, bu hissin geçici olduğunu düşündü, fakat sancı gittikçe şiddetlendi. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Mahur, hemen yanındaki Kemal’i dürterek uyandırdı.
"Kemal... Kemal! Uyan!" dedi, sesi hafif bir panikle titriyordu.
Kemal, uykulu gözlerle Mahur’a döndü. "Ne oldu, neşem?" diye sordu, gözlerini ovuşturarak.
"Sancı... Sancım var. Sanırım... vakit geldi," dedi Mahur, gözleri heyecan ve biraz da korkuyla doluydu.
Bu sözler Kemal’i bir anda uykusundan uyandırdı. Gözleri kocaman açıldı ve yataktan fırladı. Öncesinde de bir kere böyle sancısı olmuş ama yanlış alaram diye hastaneden geri dö
