Kahvaltı masasına yapışmış, sessizce beklerken yaşlı hizmetçinin sesiyle irkildim.
“Asya Hanım, konağın bahçesinde seni bekliyorlar.”
“Beni mi?” dedim, şaşırmıştım. “Kimler bekliyor?”
“Herkes.”
Kalbim hızla atmaya başladı. Ne olduğunu kestiremiyordum, belki dün geceyle ilgiliydi. Yolda yürürken, Celal Bey’i zor durumda bırakacak bir şey yapmamaya dair kendime söz verdim. Ama içimde büyüyen korkuyu da bastıramıyordum.
Bahçeye çıktığımda çimlerin özenle ekildiğini fark ettim. Ortada geniş, uzun bir masa kurulmuştu. Etrafında sandalyeler diziliydi ve taş döşeli yol, tam masaya kadar uzanıyordu. Masanın bir ucunda oturan Şehriban Hanım, öteki ucunda ise Celal Bey vardı. Aralarında, Meral ve Şahika yer almıştı. Hemen birkaç adım geride, Kahya dikiliyordu; sanki nefesimden bile rahatsız ola
