Esma önüme çay bırakıp geldiği gibi hızla çekip gidince, ifadesiz tutmaya çabaladığım yeşillerimi karşımda oturan kadına çevirdim.
Anneanneme...
Aramızda buğulu bir cam vardı sanki... Birbirimizin varlığı birbirimiz için önemliydi evet... Ama inandıklarımız bizi zıt düşürmüştü...
Ve tabi gücüne inanıp sığındığım ilk anda beni , annemi kurban verdiğimiz törenin ellerine bırakması da vardı...
Ona kırgındım, kızgındım...
O da bunun farkındaydı. Çünkü temkinliydi bana karşı. O konuları konuşmaktan itinayla kaçınıyordu... Kaçsındı bakalım... Ne de olsa fazla uzağa gidilmediğini öğrenmiştim...
Önündeki çayından bir yudum alıp gözlerini gözlerime çevirdi.
" Nasılsın kızım? Her şey yolunda mıdır?"
Ellerimi dizlerimde birleştirip burukça tebessüm ettim.
" Sorduğun evliliğimse törenin isted
