Geceye yağmur kokusu sinmişti...
Hani aklımıza anlamsızca kazınan anlar olur ya... İşte bu an öyle bir andı...
"Bitti sonunda..."
Baran'la odamızın terasında durmuş eksilmeye başlayan kalabalığı izliyordum.
Kollarını ovuşturarak yanımda duran Zehra'ya çevirdim duygularımın yansıdığı yeşillerimi.
Bakışlarımı yanlış anlamış olacak " Ah, o anlamda demedim canım... Of yani yoruldum demek istiyorum... Aman konuşamıyorum " dedi.
" Birazdan gidiyorum..."
Söylediklerim bedeninde ani bir tedirginlik yarattı.
"N-ne!? Şimdi... Şimdi mi!?"
Bakışlarımı gök yüzüne çevirip derince soldum ayaz kokan havayı.
" Bu kadar karamsar olma... Anlayacaktır seni... Hem... Hem Baran'ın bir suçu yok ki zaten... Onun ailesi bile işin içinde değilmiş... Mahir amca mantıklı bir insan."
" Ve de aşık..."
Usul
