Zilan...
Yanımızdan geçip giden otobüse çaresizlikle bakıp, öfkeli bakışlarımı arabasına yaslanmış kolları göğsünde bağlı , bana alaycı bakışlar atan adama çevirdim.
" Allah'tan senin huyunu biliyorum da arabayla bizi takip etmelerini söyledim korumalara... Yoksa bu dağ başında benimle yeni bir dağ serüvenine başlardın..."
" Seni tebrik etmemi filan mı bekliyorsun..? Öyle bir şey bekliyorsan söyleyeyim... Çok beklersin..!"
Soluğunu sıkılgan bir şekilde bırakıp kollarını usulca çözdü göğsünden.
Yaslandığı arabadan uzaklaşıp iki adımda karşıma dikildi.
" Sence de artık gerçekten konuşmamız gerekmiyor mu Zilan..?"
Derince yutkunup üşüyen kollarımda gezdirdim ellerimi.
" Konuşacak bir şey kaldı mı ki Baran..? Ben seni terk ettim... Sen evlendin... Sence artık ikimizin konuşacak bir şey
