Kemal...
Çiçek kollarını açarak etrafında döndü. Yeşilin tonlarını bağrında barındıran ağaçlar, çeşit çeşit çiçekler, dans eden kelebekler...
Çiçek doğanın güzelliğine kapıldığı sıralarda kıskançlıkla
kıvranıyordum. Ben haricinde hiçbir şeye hayranlıkla bakmasına tahammülüm yoktu. Çiçeğimi kollarımın arasına aldım. Harelerim güneşi kıskandıran sarılarında gezindi. Kendimi görmek en büyük mutluluğumdu. Kadınımın bedenini bedenime yasladım.
“Kemal burası çok güzel.” Dedi neşeli sesiyle.
“Evet, çok güzel.” Diye sayıkladım. “Çok güzelsin sevgilim.”
Öpmeye doyamadığım dudakları kıvrıldı. Parmaklarının ucunda yükselip yanağımdan öptü. Dalgınlığımdan faydalanıp kollarımdan koptu. Arabanın bagajına koştu. Arkasından homurdansam da oralı olmadı. Şekeri elinden alınmış veletlerden bir farkım
