GÖKHAN
Hastaneden sağ salim sevdiklerimle beraber çıkma mutluluğunu yaşayacakken, Suna’nın yaptığı gereksiz çıkışla mutluluğum kursağımda kalmıştı. O iki izbandut gibi herif bir süre mecburen bizimle beraber kalacaktı. Elim koluma bağlı olmasa ikisini de geldikleri yeri geri gönderirdim ama maalesef cadı karım elimi kolumu bağlıyordu. Nasıl da abilerini korumak için önüme geçmişti? Normalde koltuk değneğimle o itleri evire çevire dövecekken, olduğum yerde kalmış bir adım daha atamamıştım. Şimdi konak yolunda yanımda oturan karıma küs dışarıyı izliyordum.
“Yapma ama abilerime saldırmana izin mi verseydim yani?”
Gülhan ön tarafta oturan Mihrican’a aldırmadan elimi tuttu. Mihri mutluydu tabi o gönlünü kaptırdığı maymun suratlıyla aynı konakta kalacaktı ben ona da yapacağımı biliyordum.
