Yazarın anlatımından devam;
Gülhan gözlerini usul usul açıp tavandaki pütürlü duvarla yüzyüze geldiğinde hiç bir şey düşünmedi. Yaşadıkları birer birer kendini hatırlatırken, nefes alış verişleri hızlandı. Keşke hiç uyanmasaydı. Eğer sevdiklerinden biri ölmüş olursa bunu kaldıramazdı. Dışarıdan ne kadar umursamaz görünürse görünsün, acılarını çok yoğun yaşardı. En son abisinin vurulduğunu görmüş, devamında ise muhtemelen korkudan bayılmıştı. Abisi iyi miydi?
“Yavrum uyandın mı?” Hanzade Hanım kızının uyandığını geç fark etmiş, telefonundan Seyithan’ın resimlerine bakıp bakıp ağlamıştı. Dağ gibi evladı ameliyatta yaşam savaşı veriyordu.
“Anne herkes iyi mi?” Hanzade Hanım zaten ağlamaktan şişmiş gözleriyle kızının doğrulmasına yardım edip tekrar ağlamaya başladı. “Abin ameliyatta yavrum
