SUNA
Kapı çalınınca gözümü açıp kapıya baktım. Mihrican telaşla içeri girip ışığı yaktı.
Gözlerim ışığa alışmaya çalışırken üzerimdeki yorganı kafamın üstüne çekip, kendime nefes almak için açtığım aradan seslendim.
“Ne oldu Mihrican, ne bu telaşe?” Mihrican gelip üzerimdeki yorganı çekiştirdi ama tek eliyle uğraştığı için gücü yetmiyordu. O yüzden yorganı kendim açtım üzerimden.
“Suna kalk canım. Seyithan abi gelmiş. Birazdan görmeye gelir seni?”
Hemen doğruldum. “Ne Seyithan mı?”
“Ya Seyithan. Kalk çabuk. Unutma yelkenleri indirmek yok bak. Gülhan iyice tembihledi beni.”
“Ne diye tembihledi?”
“Güçlü kadın imajı çizeceksin. Affetmek yok. Bir de aşkıma canıma cicime kanmayacakmışsın.”
“Sizce tek derdimiz bu mu?” benim zaten feleğim şaşmıştı. Seyithan gel gidelim dese gidecektim
