Tahir o gün ne eve sığabilmişti ne de başını yastığa koyabilmişti. Ruhu, sıkı bir halatla bağlanmış gibi can çekişiyordu sanki. Hatice’nin söyledikleri zihninde dönüp duruyor, her hatırlayışında kalbinde yeni bir sızı açıyordu.
Onun gidişine kendine bile inandıramıyordu artık. Bunca yaşadıklarından sonra, herşeyin farklı olacağını düşünmüştü. Günlerdir, içinden hep aynı cümle geçiyordu: Hatice’m beni seviyor. Ama bugün anlamıştı… Hatice ciddiydi. Hem de sandığından çok daha kararlı. Onu istemiyordu...
Birden aklına kurduğu hayaller üşüştü. Hatice’yle evlenmek… Aynı çatı altında bir hayat kurmak… Zeytin gözlü haticeye benzeyen çocuklar. Sabah gözünü açtığında onu görmek, akşam aynı sofraya oturmak… Bunlar onun için umut, huzur ve yeni bir başlangıç demekti. Ama Hatice bugün açıkça söylemi
