Devam…
-Bence Eva, tavuk insanıdır." Efrandı. Ve haklıydı. Reva, elindeki menüyü bırakıp ona tek kaşını kaldırarak bakarken gözlüğünü çıkarıp kızın yanına geldi ve yanağına bir öpücük kondurdu. "Nasılsın güzelim?" Eva, yerinde rahatsız bir şekilde kıpırdanıp ilgisini menüye verirken, Efran ablasının yanına oturmuştu.
-İyidir, ama bugün Evayla benim günümüz, yabancı kabulü yok." Dürüstlüğü ve terslemesi Efran'ı gülümsetti, eski Reva'dan eser bile yoktu artık... Nasıl da almıştı gücün tadını... Sanki o kız mezardaydı ve karşısındaki de o kızın ikiziydi, aynı görünen ama farklı davranan ikizi... Saçları artık sarıydı, o zamanki gibi siyah değil, eylemleri cesur, dikkat çekici ve aniydi, o zamanki gibi çekingen ve sessiz değil...
-Güzel bir siktir ediş." Diye tebrik etti onu Efran, ama ya
