Sanki kısır bir döngünün içindeydim,
Şimdi yeniden bir kapının önünde,arkasından ne çıkacak diye bekliyorum.
Bilmediğim bir evde, bilmediğim duygularla, tanımadığım insanlar kucak açmıştı bana.
Kurtlar sofrasında ki kuzu muydum?
Yoksa bitmiş miydi kötü günler?
Yada yeni mi başlıyordu?
Hicbirşey bilmiyorum.
Yerimde umarım hiç olmazsınız ama 5 dk bile olsa empati kurmayı deneyin.
Kime güvendiysem gerçekten sırtımdan bıçakladı.
Bir insan hep mi yarı yolda bırakılırdı?
Sinan'nın " Baban seni sattı" diyişini hala hazmedemiyordum.
Kolay değil hemde hiç.
Dünyanın en kötü ebeveyni yada evladı olabilirsin ama etik olmayan değerler vardır.
İnsan evladını satar mıydı?
Kalbim çok kırıktı ama şunu biliyorum yeniden kimsenin kırmasına izin vermeyecektim.
Ben bu düşüncelerle kavrulurken,
