Hepimizin tek yaptığı şokla olan biteni izlemekti, çünkü kimse daha 12 yaşındaki bir çocuğun böyle bir şey yapabileceğine inanamıyordu. En azından ben, hiçbir şeye inanmak istemiyordum artık.
"Martin!" korkuyla çığlık atarak yerde yatan Martin'in yanına koşan Melany, yüzündeki kar maskesini çıkarıp Martin'in kanamaya devam eden yarasına bastırmıştı, ki akan gözyaşlarını da o sırada görebilmiştik. Martin ise hafifçe bir tebessüm ettikten sonra elini Melany'nin yanağına koymuş ve yavaşça gözyaşlarını silmişti, ancak Melany'nin ağlamasını daha da siddetlendirmişti.
"Hayır hayır, sen de olmaz. Sen de olmaz." titreyen sesiyle konuşmuştu Melany. O an, güçsüzce dizlerimin üzerine düştüm. Neden yanımda duran herkes ölmek zorundaydı ki? Neden bize bunları yapıyorlardı?
"Sorun değil." dedi Martin
