41.Bölüm “Vuslat”
Sudenaz Karaca…
Üç gün boyunca ilaçla uyutmuşlar beni. Yinede uykumun gelmesi ve Cesur'u izleyerek hızlıca uykuya dalmam bana tuhaf geldi. Sabah olsada uyansam diyorum ama o kadar derin bir uykudayım ki sanki uyanamayacak gibiyim.
Alnımda, yanaklarımda, burnumun ucunda, saçlarımda gezinen bir şey oldu gibi. Sonradan anladım ki biri küçük küçük öpücükler konduruyor. Gözlerimi açmayı denedim ve açtığım gibi Cesur gözlerimden öptü. Alnını alnıma dayadı ve;
“Açtın bu yeşilleri, ormanları, çimenleri bana. Ahh Nazende'm çok özür dilerim seni koruyamadım. Çok özür dilerim gelip o cehennemden alamadım seni bebeğim” dedi.
Boynuna sarıldım;
“Benim yüzümden ölümden döndün. Çok özür dilerim Cesur'um seni ölümle yaşam arasında bıraktığım için”
Daha sıkı sarıldım o da bana
