40.Bölüm “Sınanmak”
Sudenaz Karaca…
Ortalık sis bulutuydu, ağzıma kapanan el ve genzimdeki o yakıcı, yanıcı eter kokusu nefesimi kesti. Ama yinede gördüm onu, bana doğru herşeyi herkesi hatta kendini bile yok sayıp koşuşunu gördüm. İlk kurşun bile durdurmadı onu, durmayınca ikinciyi sıktılar zaten…
Ahhh Cesur Karaca, hayatıma bomba gibi düşüp beni benden alan güzel seven adam.
Önce sevilmeyi öğrettin bana, sevilince insan iyileşirmişte. Sevginle iyileştirdin, sonra sevmeyi öğrettin.
Seviyorum seni, o kadar çok seviyorum ki hastalığım yüzünden sana tek bir laf gelmesin diye senden gitmeyi göze alacak kadar sevdim. Sensiz kalmayı, sensiz yaşamayı sana zarar gelmesin diye istemiştim.
Nefes al Cesur lütfen benim için, bizim için nefes al…
Gözlerimi açtığım gibi ağlamaya başladım.
