“ Asiye, Hatice teyze! Yere,! Çabuk eğilin! “ diye can havliyle haykırdığımda, dudaklarımdan dökülen kelimeler acı dolu bir yankı misali inlemişti evin dört bir yanında; “ Sakın kaldırmayın başınızı! Bu kurşunlar siz masumlara asla değmeyecek, yedirtmem sizi onlara! "
O an içgüdülerim devreye girerek beni harekete geçirdiğinde elim iradem dışında bir köşede duran kalaşnikolü alarak, ateşlemeye başlamıştı ard arda. O an ev adeta bir cehenneme dönüşmüş, patlayan bir bomba gibi yerle bir olmuştu.
Cam parçaları havada dans ederken aklımdaki tek düşünce, Asiye ve Hatice teyzeyi buradan sağ salim çıkarabilmekti. Fakat teçhizatım yetersizdi... Silahımda sınırlı mermi, çevremde ise her an büyüyen tehlike... Lakin Türk askeriyim ben! Kim durabilir ki Türk’ün karşısında!? Yılmak yok, yalnızca di
