"Annemin gözleri kançanağıydı. Sadece onbeş yaşındaydı abim annemi omzunda avuttuğunda. Neler olduğunu anlamadım önce, sonra sormadan öğrenemeyeceğimi anladım. Birkaç kere neler olduğunu sordum. Yalan söylediler bana, annem çocukken çok sevdiği bir ahbabının ölüm haberini aldığını söyledi. Abim destekledi annemi, göz göze baktılar. Anladım; ikisinin arasında bir sır vardı. Ne bileyim benim bilmemem gereken tek şey ikisinin arasında benimle annem arasında olamayacak kadar büyük bir bağ olduğunu gösterirdi. Annem abimi benden çok seviyordu. Dertlerini ona anlatıyordu, onun omzunda ağlıyordu. Çünkü ben abim kadar güçlü değildim. Annem omzuma yaslanıp ağlasa, ne denir nasıl teselli edilir bilmezdim. Hiçbir zaman insanları onun kadar iyi anlayamayacağımı düşünürdüm. İnsanlar neyse de annemi...
