Öyle çok ağrıdı ki sol tarafım; koparıp atmak istedim tüm gece. En son saate baktığımda sabahın beşiydi ve ezan sesi yayılıyordu eve. Kalkıp sabah namazı kılmak istedim, hatırlayamadım kaç rekattı bu sabah namazı, hangi duaları okumak gerekiyordu. Günahkarlığım alıkoydu beni, yüzüm kızardı, utandım duramadım Allah'ın huzuruna... Debelene debelene uyumuşum. Uyandığımda yanı başımda duruyordu Affan, bir çırpıda kalktım atıldım boynuna sarıldım sımsıkı kokusuna bulandım iyice, hıçkıra hıçkıra ağladım. "Çok kırdım onu," dedim. Kimi kırdığımı sormadı, neler konuştuğumuzu sormadı; sırtımı sıvazladı, göz yaşımı sildi, yanaklarımı, saçlarımı öpüp kokladı. "Geçti," demedi; sözle tek bir kez dahi teselli etmedi. "Geçecek,"hiç demedi. Söylesin isterdim, duyamadım. Demek ki geçmedi ve geçmeyecek dedim
