Akşam işten eve geldiğinde beni karşısında gören arkadaşımın gözlerinde onlarca soru vardı. Yine de hemen dökülmedi diline, dur hele dedi belki de içinden, nasılsa dökülecek. "Ne yemek pişirdin bana?" diye sordu yanaklarımdan öperken. Henüz mutfağa bile girmediğimi söyleyemediğim için "Makarna," dedim. "Yarım saate hazır olur!"
Yarım saat sonra, eskimiş döşemelerini kumaşla sardığımız sandalyelerimizde karşılıklı oturuyorduk. Ellerimizde birer çatal makarnalarımızı yiyorduk; benimki daha çok didiklemekti.
"Geldiğin yerde böylesini yapmıyorlar değil mi? Onların bilmem kaç tür sosu var!"
Omzumu silktim, yine de en lezzetlisi Suzan'la yediğim olacaktı. Salçamız yokken, yağımız yokken bile öyle bembeyaz yediğimiz hali bile...
"Boşanıyoruz Ata ile..."
"Bu ne hız?"
"Hataydı zaten!"
Üstele
