Köyün çıkışında köy kahvaltısı tabelası yazılı bir yere girdik. Affan'ın bildiği yerlerdendi ki bana peynirlerini, reçellerini övüp durdu. Neşeliydi, onu görmeyi en sevdiğim haliyle. Yakındı bana, hiç kaybetmemiş olduğumu düşüneceğim kadar. Umutluydu, onun aile bireylerinden biriyle resmi olarak nikahım yokmuş gibi. Ayıplamıyordu besbelli kendini, istemişti yaşamıştı ve her şeyi değiştirecek güce sahip olduğuna inanıyordu. Meselem inanmamak değildi, bu adımı daha evvel atsam, karşısına çıksam onu ne kadar çok sevdiğimi söylesem, onsuz yapamadığımı... Giderken ne hissettiğimi bilmeden giden bir adamdı Affan, dönüşü tek sözcüğümle oldu. Zamanında yaptığım gurur sıvandı paçalarıma. Bir adamın evliliğinin sebebi olmak istemediğim için... Şimdi de olmuyor muydum, olmayacak mıydım?
"Affan?"diye
