Evimize geri dönmüştük. Her ne kadar dönmek istemesem de mecburen gelmiştik. Akşam Ayla anneleri yemeğe davet ettik. Doğuma az bir süre kaldığı için herkeste heyecan vardı. Ailenin ilk torunu geliyordu ne de olsa. Begüm hala olacağım diye etrafta dolaşırken Arda amca olacağı için kendini yaşlanmış hissediyor depresyona giriyordu ara ara . Akşam yemeğimizi yerken Ayla anne
“Kızım Ateş göreve gidince bizde kalsan aklım hep sende burda tek başına birşey olacak diye korkuyorum “ haklıydı aslında. Annelik iç güdüsüyle endişeleniyordu.
“Seni anlıyorum Ayla annecim ama evimde daha rahat olurum. Kendi düzenim sonuçta. Yanlış anlamayın lütfen”
“Yok kızım seni çok iyi anlıyorum haklısın ama işte aklım da hep sende”
“Ben yengemin yanında kalırım merak etmeyin siz “ diyen Begüme
“Asıl sen kal
