"Işıl!" Bağırarak içeri giren Tarık'a baktım. Telaşlı gibiydi. "Tunç futbol antrenmanında ayağını kırmış galiba, herkes aşağıda."
"Kafası kalın onun ya," dedim rahatça. "Bir şey olmaz."
Tarık bana göz devirdi. "Kafası kırılmış demedim yalnız. Ayağı diyorum."
"Ha mantıklı!" Sıramdan çıkarken söylenmeye devam ettim. "Kafası kalın ya ondan kırılmadı. Tabii."
Hızla üçümüz sınıftan çıkıp bahçeye indik. Tunç yerde bacağını tutmuş duruyordu. Hemen başında Laçin vardı. Kabız olmuş gibi bir ifadeyle bakıyordu Tunç'a. Sanırım ağlamamak içindi bu yüzünün hali. Onun ardında da Özgür. İnsan bir haber verir yahu. Etrafta öğrenciler vardı ve hocalar.
Yanlarına gittim. Tunç'a yukarıdan bir bakış attım. "Ne oldu? Ölüyor musun?"
Acıyla buruşan yüzü gülümsedi. "Şansına küs. Henüz değil."
O sırada o
