“Kırk yılda bir Hanım’la yemeğe çıkalım dedik tüm İstanbul tepemize bindi. Bizi ev paklar Hanım…”
“Olur Bey,” deyip kelimenin dudaklarıma hiç ama hiç yakışmadığına kara verip yeniden bir kahkaha attım ve sonunda nişan yüzüğüm parmağımdan uçup gitti. Şokla araladığım gözlerimi arabanın içinde gezdirirken Ayaz ağzıma kapadığım parmaklarıma baktı. Direksiyonu sağa kırıp gitmekte olduğu yolu değiştirdi.
“Bir yüzüğe sahip çıkamadım diye beni denizin karanlık sularına gömmeyi düşünüyorsan, söz bulacağım,” diyerek aramaya devam ettim.
“Onu da düşünüyorum tabii…” diyerek bana göz kırptı. Kızmadığını anlayınca rahat bir nefes aldım. Yine de yüzüğü bulabilmek için sağa sola bakmaya devam ettim. Yüzüğü paspasın hemen yanında, döşemenin üzerinde bulduğumda neredeyse yarım saat geçmişti.
“Geldik,”
