Kapıdan içeri girerken hala gülümsüyordum. Gittiğimizden çok daha aç bir şekilde eve dönmüştük. Gidebileceğimiz yerler, paket yaptırabileceğimiz seçenekler vardı ama onları da ben yiyemediğim için vaz geçmiştik. Ayaz, yüzüklerimiz için mutlu olsa da açlıktan dolayı bir miktar suratsızdı.
“Ben sana bir şeyler hazırlayayım mı?” dedim topuklulardan kurtulurken.
“Elim ayağım sağlam, neden sen hazırlıyorsun? Bakarım ben bir şeyler, sen üzerini değiştir istersen…”
“Benim yüzümden aç kaldın…” diye itiraz edecek oldum kaşlarını çatıverdi.
“Seninle ne alakası var Nehir Hanım,” dedi elime bir bakış atarken. “Sen elini kirletme…” Elimi kaldırıp gülümseyerek aynı gece belki yüzüncü defa parmağıma işlenmiş olan Ayaz yazısına baktım.
“Ne yani, yüzük zarar görmesin diye ellerimi yıkamama falan da mı
