Akşam, çocuklarla buluşacağımız eski, lise yıllarımızdan beri her sene doğum günümü kutladığımız o tatlı mekâna gitmek için evden çıkmıştık. Burak’ın hediyesi olan arabayı kullanıyordum. Ayaz bana yardımcı olacağını söylemiş, beni ikna etmişti. Aracı kullanırken beni ikna etmesine izin verdiğim için kendimi azarlayıp duruyordum.
“İnsanlar doğdukları gün ölür derler ya hani, ben de bugün mü öleceğim acaba?” dediğimde Ayaz dudağıma ufak bir tokat attı. Canım yanmadı ama aşırı derece kızdım. Bir an direksiyonu bırakıp ona döndüm. Anında direksiyona yapışıp aracı yola sokmasına bile aldırmadım.
“Bir daha şakasına bile vuruşan arabayı ilk bulduğum uçuruma sürerim haberin olsun!” dedim sinirle. Neye uğradığını şaşırdığı için “Tamam, sen öyle deyince istemeden oldu, özür dilerim. Lütfen önüne b
