Beş yıl sonra
Çocuklarımız artık büyümüştü . Ne kadar güzel bir şeydi herkesin yanında olması . Kendimi o kadar huzurlu ve mutlu hissediyordum ki . Kafamı çevirip bahçede olan aileme baktım . Umay sarı sacli mavi gözlü bir çocuk olmuştu . Kızımın saçları kıvır kıvırdi benim aksime . Hareketli hareketli oynuyordu bahçede. Bir Kürşat amcasının kucağına gidiyor bir babasının kucağına gidiyor kendi kendine oyun çıkarıyordu. Kürşat ve cerenin de çocukları olmuştu . Anıl adında bıcır bıcır bir çocuğa sahiptiler . Anıl Karan ile çok anlasamiyordu. Çünkü anıl şimdiden Umaya göz koymustu bile . Karan da karşısında sanki küçük çocuk yokmuş gibi davranıyordu . Çocuklarımız bile büyüyordu ama bu koca bebek hala buyumuyordu .
Annem babam , Kürşat Ceren , Hatta Batu ve Ece bile gelmiş
