Ormanın derinliklerinden gelen o dal kırılma sesi, havadaki tüm o tutkuyu anında dağıttı. Aren’in bedeni bir saniye önce tutkuyla titrerken, şimdi çelikten bir duvara dönüşmüştü. Dolunay’ı nazikçe ama kesin bir hareketle arkasına aldı, omuzları genişledi ve çenesi kasıldı.
Ağaçların gölgeleri arasından önce paslı bir av tüfeğinin namlusu, ardından da Hamdi’nin terli, gergin yüzü belirdi. Arkasında Dolunay’ın kasabaya ilk geldiği gün pansiyonun önünde gördüğü o birkaç adam daha vardı. Adımları temkinliydi, gözleri ormanı tarıyordu ama düzlüğe çıktıklarında gördükleri manzara onları olduğu yere çiviledi.
Dolunay’ı arıyorlardı, bu belliydi. Ama karşılarında kollarında ve göğsünde eski savaşların izlerini taşıyan, yarı çıplak, heybetli ve gözlerinde adeta kehribar bir ateş yanan yabancı bir
