Dolunay, Aren’in bu arsız teklifi karşısında gözlerini devirmek ya da ona küfretmek istedi ama midesindeki bulantı buna izin vermedi. Bakışları yerdeki parçalanmış geyiğe takılı kalmıştı. Kanın sıcak buharı soğuk gece havasında yükseliyor, genzini yakıyordu.
“Sen… Sen inanılmazsın,” diye öğürdü eliyle ağzını kapatarak. “Biz burada… Bu şeyin başında… Ve sen hâlâ…”
“Ben hâlâ hayattayım, Dolunay,” dedi Aren bu esnada sesi artık tamamen ciddileşmişti. Teklifindeki alaycılık buhar olup uçmuştu. Bedeni bir yay gibi gerildi, Dolunay’ı sertçe kolundan tutup kendi arkasına çekti. “Ve seni de hayatta tutmaya çalışıyorum. Şimdi çeneni kapat ve arkamda kal.”
Dolunay itiraz edemedi. Çünkü o an orman, kelimenin tam anlamıyla çığlık atmaya başladı.
Karanlığın içinden geyiğin geldiği yönden değil, her
