Umut'un anlatımıyla
Her zaman geldiğim o tanıdık yol, nedense bu defa sonsuzluğa uzanmış gibiydi. İçimde biriken heyecan artık dizginlenemez, kontrolden çıkmış bir sele dönüşmüştü.
Yanımda, Arzu, zarif bir heykel gibi sessizce oturuyordu. Arada bir, o pürüzsüz yüzüne kayıyordu gözlerim, elimi uzatıp narince elini tutuyor, avucunun içine küçücük bir öpücük konduruyordum. Ancak, biliyordum ki bu minik öpücükler ruhumdaki o derin arzuyu dindirmeye yetmiyordu. Ben, ondan çok daha fazlasını istiyordum.
"Sonunda!" diye mırıldanıp, arabayı yavaşça çiftliğin büyük demir kapısından içeri doğru sürdüm. Arzu, dudaklarının kenarında masum bir gülümsemeyle bana baktı.
"Sonunda derken, Umut?" diye sordu, sesi merakla titreşerek.
"Sonunda, tabii ki, Ceylan gözlüm," diye yanıtladım, gözlerimi yoldan
