Şimdi ise o “hayır”ın ağırlığı, Anna’nın sırtına çökmüştü sanki. Belki doğruydu, belki yanlış. Ama mesele bu değildi artık. Mesele, o banyoyu Elazia’nın değil, Anna’nın hafızasında bırakmaktı. O görüntü silinmeliydi. O kan yok olmalıydı. Çünkü ailenin diğer üyeleri geldiğinde — eğer gelirlerse — bu banyoyu kullanacaklardı. Ve Anna, onlar için her şeyin temiz ve normal olması gerektiğini hissediyordu. Hayatta kalmak sadece nefes almakla değil, bazı izleri silmekle de mümkün oluyordu. Bez fayansların üstünde tekrar kaydı. Bir cızırdama sesi. Kanın kurumuş kabuğu bezin altında çözülürken, Anna içinden bir dua mırıldanıyor gibiydi. Gordan, bir adım dahi atamadan, hâlâ eşikte, hâlâ sessiz, hâlâ tanık olarak duruyordu. O kadın, sevdiği kadın, şu an yerde diz çökmüş, kızlarının akan kanını siliyo
