Anna, dizlerinin üzerinde yarıya kadar çökmüş, titreyen elleriyle son bandajı yavaşça çıkardı. Yaranın ilk görüntüsü onun yüzünde derin bir çizgi oluşturdu; kaşları çatıldı, gözleri hafifçe kısıldı. Kesik derin değildi ama etrafındaki morluklar ve yeşile çalan lekeler endişe vericiydi. O lekeler enfeksiyon değildi; daha çok bedenin şiddetli travmaya verdiği savaş izleriydi. Elazia’nın vücudu direniyordu, ama sınırda, kırılma noktasındaydı. Anna, ellerindeki titremeyi bastırmak için dişlerini sıktı, yüzünde ne duygusal ne de panik izine izin verdi. Bu an, duyguları için yer değildi—şimdi yapması gereken tek şey vardı: mücadele etmek. Dizlerinin dibindeki ilk yardım çantasından batikon şişesini dikkatle aldı, ardından steril ıslak mendillerden birini özenle kavradı. Mendili yaraya doğru götü
