Can duyduğu gerçekle sarsıldı. Aklına ilk önce kaza anı geldi. O an aklında olan tek şey varlığı bile belli olmaya çocuğuydu. Sevişmediği kadından , olacağını sandığı bebeği.
Gözlerini karısına çevirdiğinde sustu. Eslem başından beri yalan söylemişti. Eğer sevişmedilerse o gece bir şey olmamıştı. Hatırlamamasının nedeni de buydu. Neyi hatırlayacaktı ki olmayan bir şey hatırlanmazdı.
Genç adam kollarını gevşetip gözlerini kapadı. Beyni yanıyordu o an. Ağzından istemediği kelimeler çıkmaması için dudaklarını sımsıkı kapadı.
"Bir şey söylemeyecek misin Can ?" diye fısıldadı Eslem Kocasının bir anda değişen yüzüyle korku bir bıçak gibi saplanmıştı kalbine.
"Beni yalnız bırakır mısın ? "
"Ama can , yani biz "
"Eslem çık dışarı " dedi can dişlerinin arasından tıslayarak. Genç kadın banyoda
