Eslem canın yanına uzandı. Canını yakmak istemiyordu. Bedenin de fazla tahribat varken en son istediği şey bile değildi. Başını omzuna koyarken gözlerini kapattı. Can tek koluyla kızı sardı. .
"Sen çok korkmuşsun " dedi muzip bir sesle . Bunun çok hoşuna gittiği belliydi.
Eslem kollarını adama sardı. Ağırlığını vermeden bedenlerini birleştirirken başını boyun oluğuna gömdü.
" Çok korktum öyle çok korktum ki , öleceğim sandım " dedi samimi bir sesle .
"Korkma asla seni bırakmam " dedi..
"Hele bu saatten sonra asla bırakmam Eslem. Sen bana böyle bakarken , ben böyle hissederken kimse alamaz seni benden . Onun için özür dilerim esmer bombam çok özür dilerim ama sen bana aitsin sadece bana . Affet beni " dedi içinden. " Affet "
"Bırakma Can bırakma " diye fısıldadı. Sesini Can duymamıştı
