yazardan...
iki gün sonra...
Aradan geçen iki gün, Karadere’nin o ağır ve puslu havasında bir ömür gibi geçmişti. Cuma sabahı, güneş henüz dağların arkasından yüzünü tam göstermemişken evde barut kokusu kadar keskin bir gerginlik vardı...
Yaman, sabahın ilk ışıklarıyla yataktan fırlamış, gözü ilk iş Zilan’a kaymıştı. Zilan, Süheyla’nın getirdiği o temiz ama mütevazı elbiselerin içinde, bir köşede dizlerini karnına çekmiş bekliyordu. Kabul etmişti; bu bir oyundu, bir kalkandı ama bakışlarındaki o derin şok ve belirsizlik hâlâ silinmemişti.
Yaman, mutfağa geçtiğinde Demir’i ayakta, ocağın başında buldu. Ama masadaki o büyük eksiklik ikisinin de midesine bir taş gibi oturdu...
"Mert nerede?" dedi Yaman, sesi bir bıçak kadar keskin. Demir başını olumsuz anlamda salladı. "Yok komutanım. Ya
