yazardan...
Öğle sıcağı tarlaya geri döndüğünde Zilan’ın omuzlarına çöküp kaldı. Patates sıraları uzayıp gidiyordu; toprak kurumuş, inatçıydı. Kazmayı her kaldırışında bilekleri sızlıyor, belindeki ağrı bir an olsun dinmiyordu. Ama aklı, toprağın altında değil; dere boyunda kalmıştı. Yaman’ın bakışında... konuşmadan kurduğu o sınırda.
acaba yemek Yedi mi?...
Bu soru, güneş gibi kafasının içinde dönüp durdu. Durdu. durdu ... Nefesini düzenledi. Elleri çamur içindeydi. Avucunun içindeki kabarcık patlamış, acısı keskinleşmişti. Dişlerini sıktı, tekrar eğildi. Kaçmak kolaydı, dayanmak zordu. O, zor olanı seçmişti...
Yaşlı adam uzaktan bakıyordu. dayanamayıp yanına gidip
“İyi misin kızım?” diye sordu.
“İyiyim,” dedi Zilan. Sesindeki kararlılık, kendisini bile şaşırttı. kimseye halini anl
