yazardan...
İnsan yenilmez olmayı seçmezdi,
çoğu zaman acıya mecbur bırakılırdı.
Her ihtimali yaşar, her duyguyu tanırdı...
bir ölümle susmayı, bir yaşamla yeniden doğmayı...
Bir ‘ah’ kadar kırılır, bir gözyaşı kadar arınırdı. Zilan ve Yaman, işte tam da bu yüzden yenilmez değil, hayatta kalmışlardı.
yaşadıkları evreler farklı ama acı ve hırs aynı bağırda atan yürek gibiydi...
Yaman, Aslı Dereli ve Doruk karahan ihanetini öğrendiğinde, içinden bir şey kopmadı...
Koptuğunu sandığı şey çok daha önce ölmüştü zaten... Aslı hiç bir zaman Yaman çeviki sevdiği adam yerine koymamış, hep aşağılamıştı...
eskiden Sevdiği kadının sesi hâlâ kulağındaydı. “Doruk karahan yaşama sebebim...,” demişti. “Yanlış olan sendin... hep yanlıştın bana...”
Yanlış olan o değildi... etrafındaklerin onu insan
