yazardan...
Ertesi akşam Zilan yine tarladan dönmüş, Yaman'ın akşam yemeğini götürmek için ağaçlık alanda yürüyordu...
Dere boyu griydi ama bu, havanın rengi değildi, geceden kalan bir şey çökmüştü ortalığa. Zilan patikaya girdiğinde kalbi sebepsiz hızlı atıyordu. Sebepsiz sandı, Oysa bazı günler, insan daha yola çıkmadan başına gelecekleri hissederdi.
Kaya dibine yaklaştı. Kabı bıraktı. Geri çekilmedi... Bir şeyler ters gitmiş gibi, etraf sesizdi...
Yaman yoktu... buraya ne zaman gelse Yaman'ın sert bakışlarını, soğuk havasını solurdu. ama tuhaf bir şekilde ne kokusu vardı, ne de mavi kuyudan hallice bakışları...
Bu, ilk kez oluyordu. Ne sürü vardı ne de derenin aşağısında o sessiz gölge. Zilan etrafa baktı. Toprak karışıktı. Dün olmayan ayak izleri vardı, aceleyle basılmış, bastığı
