yazardan...
Karanlık çöktüğünde dere susmadı.
Zilan çakıya Bir süre öylece baktı. Metal soğuktu; Yaman’ın eli hâlâ üstündeymiş gibi ağırdı. Bu bir emanet değildi sadece. Bu, “artık biliyorsun” demekti. Ve bilmek, geri dönüşü olmayan bir yüktü.
Çakıyı göğsündeki mendilin yanına sardı. Çantasına koymadı. Üzerinde taşıdı.
Eve dönmedi. Patikadan sapıp, derenin yukarısındaki kayalığa çıktı. Geceleri kimsenin kullanmadığı, çocukken Salih beyden, Safiye hanımdan ve Hasan abisinden saklanmak için bildiği bir oyuk vardı. Oraya çöktü. Dizlerini karnına çekti. Gözleri karanlığa alışırken kulakları köye kilitlendi...
saatlerce orada oturup, kendince gözcülük yaptı. çünkü köy halkı buradan dağa gider, eşkıyalar buradan geçerdi...
Gece yarısına doğru bir takım sesler duydu,
At değildi, Hayvan de
