yazardan...
Gece, sağlık ocağının floresan ışıkları altında kesik kesik yanıp sönerken Yaman, Zilan’ı sedyeye bıraktığı an sağlık ocağından çıktı.
Ne Salih’e baktı, ne doktora,
ne de arkasından yükselen “Nereye?” seslerine....
Kapıdan çıktığı an, çobanlık bitti.
Karanlık onu yuttuğunda Yaman yürümüyordu artık; yer değiştiriyordu. Adımlarını hızlandırmadı. Koşmadı. Dikkat çekmemek, görünmez kalmak bir alışkanlıktı. Sağlık ocağından yüz metre uzaklaştığında yön değiştirdi, patikadan saptı. Dereye paralel ilerledi. Ay ışığı yoktu. Onun için avantajdı. Cebinden eski, çizik bir telefonu çıkardı. dün geceki arbede de telefonu çizilmiş, Ekranı tek çizgiyle çatlamıştı. Kapağını açtı. Sinyal yoktu.
Bir kayanın arkasına çömelip, bekledi. Bir adım ileri. Bir geri gidip, şebekenin çekmesini bekl
