yazardan...
Gecenin zifiri karanlığı Karadere’nin üzerine çökmüşken, köyün en kıyısındaki o harabe evden sızan cılız bir gaz lambası ışığı, içerideki dehşetin tek şahidiydi.
Mert (Bal Porsuğu), Zilan’ı Düzova’daki o güvenli samanlığa, Ömer ve Çağlatay’ın gölgelerine bırakıp gelmişti. Ciğerleri soğuk havayı bir bıçak gibi soluyor, botları çamurdan ağırlaşmış, kalbi ise bir davul gibi göğsüne vuruyordu.
köyün içindeki evin Kapısına ulaştığında duraksamadı; omuzlayarak içeri daldı.
İçeride ağır bir alkol, kan ve yanık et kokusu vardı. nefes nefese kalmış, gözleri evin içini hemen korkuyla taradı...
Demir (Kurt), gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamış, elleri dirseklerine kadar kan içinde, masanın başındaydı. Yaman (Aslan), derme çatma divanın üzerinde yarı çıplak, bembeyaz bir
