yazardan...
Mert’in o absürt ve korku dolu cümlesi odanın kanlı sessizliğinde asılı kaldığında, Demir elini sarsılan elmacık kemiğine bastırarak doğruldu. Ağzındaki metalik kan tadını tükürüp, Mert’in altında ezildiği dev kütleye, Yaman’a baktı. Odadaki hava, barut ve kan kokusundan çok, bir tür kardeşlik cinnetinin kokusunu taşıyıyordu...
"Kes zevzekliği Mert," dedi Demir, sesi çatallı ama otoriterdi. "Al ayaklarından, divana geri taşıyacağız. Yoksa dikişlerini dikmek için veteriner getirmek zorunda kalacağız, bu adamın derisi normal iğne tutmuyor artık." diye sinirle konuştu.
Mert sesizce Yaman'ın gövdesinin altından kalkıp, kollarından tutarak kaldırmaya çalıştı.
İki kardeş, Yaman’ın baygın ve ağır gövdesini sanki bir savaş enkazını kaldırır gibi zorlukla divana geri yatırdılar. Yam
