YAMAN...
Sesler... hayaller... geçmiş....
Hepsi kafamın içinde birbirine dolanmış, kafamı sikerek, çözülmeyen bir ip yumağı gibi beni karanlığa çekiyordu
. Neredeydim? Neden hâlâ o kahrolası günün duygularını, sanki her şey yeni olmuş gibi iliklerime kadar hissediyordum?
Tek net olan şey, alnımın tam ortasında şakıma doğru inen ve zonklayan o keskin acıydı. Kendimi, boşlukta sürüklenen, yönünü kaybetmiş bir ruh gibi hissediyordum.
“Sende en sevdiğim özellik, her görev sonrası temizlenmeden, yemek yemeden kapıma gelmen... Kendimi çok değerli hissediyorum.”
“Öylesin... Öylesin ki Aslı.”
“Hayır. Bana beni özel hissettirecek çok insan var Yaman. Ama ben seni seçtim.”
“Aslı... Aslım. Sevgilim. Biriciğim. Hayatım. Yaşam kaynağım... Ab-ı hayatım Aslım.”
“Bana dokunmamanı hiç sorun etm
