yazardan...
Yemek bittiğinde evin içindeki o ağır, sessiz gerginlik yerini daha evcil ama bir o kadar da garip bir atmosfere bırakmıştı. Zilan, masayı toparladıktan sonra mahcup bir edayla Yaman’a döndü. "şey... Ben biraz kendime gelmek için banyoya girsem olur mu? Üzerimdeki şu yolun, yordamın yorgunluğunu atmam lazım." dedi masumlukla.
Yaman, sadece başıyla onay verdi. "Müsait," dedi kısaca. Zilan banyoya girip kapıyı kilitlediğinde, suyun sesi mutfağın sessizliğine karışmaya başladı. Yaman ise saniyeler içinde o "ev adamı" maskesini bir kenara fırlatıp masadaki telefona pençesini geçirdi. Gözleri çakmak çakmak olmuştu. Rehbere girip Demir’i aradı. Telefon üçüncü çalışta, sanki karşı taraf bir mayına basmış gibi tereddütle açıldı. "Komutanım?" dedi Demir, sesi bir suçlununki kadar kısı
