yazardan...
Gece, köyün üstüne bu kez daha sessiz indi.
Tim gitmişti. Araçların izi toprakta kalmış, sesleri çoktan dağın arkasına karışmıştı. Geriye kalan şey, yarım kalmış cümleler ve geçmeyen bir gerginlikti.
Yaman dere kenarındaydı.
Sürüyü erken toplamış, ahıra kapatmıştı. Normalde yapmadığı bir şeydi bu. Ama o gece hayvanların değil, başka bir şeyin dağılmasından korkuyordu...
Ellerini yıkadı. Suyun soğuğu parmaklarını sızlattı. Alışık olduğu bir histi. Başını kaldırdığında kayanın üstü boştu.
Zilan yoktu. ve yavaşta olsa, içi bir alışılmışlık ile sızlar gibi titredi...
Ama yokluğu, varlığından daha ağırdı.
Yaman o an fark etti, Bu kız, sadece başına gelenlerle değil... yalnızlığıyla da kırılmıştı.
kendisini tekrar bulamak için dağlardan tarafa geldiği için kolunun kırıldığın
