Derin bir iç çekiş daha çıktı içimden. Hâlâ korkumun tedirginliği içindeydim. Alp yanımdaydı ama neredeyse günlerdir benimle konuşmuyordu. İçine kapandıkça kapandı. Arada nasıl olduğumu soruyordu, bebeği soruyordu ama ona soru sormama müsaade etmiyordu. Telefonumu vermiyor, televizyon açtırmıyordu. Güvenli olduğu için plazada kalıyorduk ama evden çıkamıyordum. Yine gecenin bir yarısı yatakta tek başımaydım.
Karanlık salonda tek başına oturuyordu. Onun bu hali beni daha fazla etkiliyordu ve o bunu farkketmeyecek kadar dalgındı. Çok nadiren bağırarak cevap veriyordu bana, sonra vicdan azabı çekiyor saatlerce özür dinliyordu. Benden sakladığı o şeyler onda derin bir yara haline gelmişti.
Geçen günleri sayamıyordum. İşe gidemiyor, yanıma birini çağıramıyordum. Alp sabah erken çıkıp, akşam ev
