Umudu olmalı insanın, böyle sıkı sıkıya sarıldığı. Geleceğe inancı olmalı mesela. Bir de hiçbir karanlığın sonsuza dek karanlık kalmayacağına. Yaptıklarıyla gurur duymalı, hataysa bile 'iyi ki' demeli. Çünkü hiçbir yol hatasız aşılmaz...
Alp başını karnıma yatırmış oğlumuza sesleniyordu. Her şeyimiz hazırdı. Bebek odası, eşyaları, belki gelecek yirmi yılı. Tedbirli ve düzenli bir akılla heyecanına rağmen yaptığı onca hazırlık. Onun heyecanına ortak olmak diye bir şey vardı ve bu onur vericiydi.
Gözlerim kapanırken başımı göğsüne çekti. Çok uykum geliyordu. Anında uykuya dalabiliyordum da. Yine huzurun baş döndüren yerinde daldım uykunun kucağına...
Sabah babam, Zeynep annem, Ateş kahvaltıda bizimleydi. Elbette Nebahat hanımda. Sohbet öyle çok koyu değildi, düzeyli ve sakindi. Yine de
