Kapı çaldığında, kendimi istemediğim bir durumda buldum. İstediğim basit bir şey olduğu halde, kapıyı açmak için ısrar ediyordum. Bu durum gerçekten abes bir hal almıştı. Beni bir süs eşyası gibi oturup emir vermeye zorlamaları, içimi kemiriyordu. Sadece basit bir işi yapmak için bile savaş veriyordum.
Gelen kişi tabii ki Gül’ dü. Yüzünde her zamanki gibi donuk bir ifade vardı, bir anlık tereddütle bana bakarak, “Emir Bey sizi hazırlamamı emretti.” dedi. Cümlesi, daha öncede duyduğum ama içimi sıkıştıran bir cümleydi. Bir an bakıştık, sonra derin bir nefes aldım.
“Ben istemiyorum.” diye yanıtladım, sesim kararlı ama yorgundu.
Gül’ ün cevabı hemen geldi. “Ama Emir Bey 'in zevkini ben bilirim.” Sözleri, bir emir kadar kesin ve bir o kadar da soğuktu. Sanki bir şekilde benim, söylediği
