Hastane odası, günlerdir evim olmuştu. Her sabah aynı hemşirelerin gülümsemesiyle karşılaşıyor, aynı kahverengi koridorları geçiyordum. Küvez odasının soğuk ve steril kokusunu içime çekmeye alışmıştım. O kokuyu, bebeklerimin yaşama tutunuşunun bir işareti gibi görüyordum artık.
Minik bedenlerini ilk gördüğüm anı hatırlıyorum; o kadar küçüktüler ki... Ellerim titreyerek onlara dokunmaya çalışmıştım. Doktorlar ne kadar güçlü olduklarını söylemeye çalışsalar da, o an sadece kırılganlıklarını görebiliyordum. Küvezin camı ardında izlediğim her saniye, bir annenin sabrının sınandığı bir sınav gibiydi.
Her gün saatlerce yanlarında otururdum. Parmak uçlarımla camın üzerinden onları sever gibi yapar, dualarımı sessizce fısıldardım. Bu süreç bana dua etmeyi öğretti. Yurt dışında aileden uzak büyüd
